Tegenwind.
Ze noemen het een prestatietocht en dat is waar in alle opzichten.
Daar sta je dan 500 meter, 1000 meter en 2000 meter. In een kanaal, watertemperatuur 17 graden.
Je bent al zo ver gekomen en nu doe je het dan toch, jezelf nog wat moed inspreken en duik.
Je hersenen geven denk ik een soort stof af die maakt dat je dat water de eerste 10 minuten wel kan verdragen. Daarna krijg je kramp of denk je waar ben ik aan begonnen en het lijkt wel of die golven mijn kant op gaan.
De lucht betrekt, het water lijkt wel kouder te worden en je vingers doen zeer. Je bent bij het punt om te keren en dan denk je, ik ben over de helft. Maar wat een bedrog, je hebt alles gegeven en je hebt al drie keer gedacht ik stop, ik ben er al, ik kan er ook gewoon uit gaan. NEE!
Jij bent hierheen gekomen, je zwemt al en je zult het halen dat is de prestatie.
Ben je al bijna bij het eind? Welke slag zal ik nu doen borstcrawl, nee dan krijg ik kramp. Rug, neeee. Dan maar gewoon schoolslag en blijven zwemmen. Het eind is in zicht en men kijkt, men juicht, is dat voor mij? Ja zo is de sfeer en daar doe je het ook voor.
Dat laatste stuk duurt nog wel even. Die golven lijken mijn kant weer op te komen, was er ook niet stroming. Ik voel wel iets.
Het eind is daar en je klimt voldaan, zwart van de prut uit het water. Een bouillon, broodje en een aandenken.
Snel aankleden dan blijf je warm. Die bomen waaien wel flink. Ik had echt wel tegenwind, letterlijk, in gedachten. Maar je staat er wel, moe maar voldaan, jij hebt het gehaald, volgend jaar weer.
